Ik ben Floortje van Loon en ik ben 53 jaar. Ik werd in 1972 geboren in Zuid-Afrika, vlak bij Kaapstad. Mijn ouders waren daarheen verhuisd vanuit Nederland. “Mijn vader wilde een andere uitdaging, een ander leven,” vertelt hij.

Al snel na mijn geboorte bleek dat ik een lichamelijke beperking had. Ik ontwikkelde me langzaam en bracht mijn eerste jaren door in een revalidatiecentrum. “Ik kon pas op mijn derde lopen. Ik was ver achter vanwege mijn motoriek.”

Moeizame jeugd

In 1978 kwamen we met ons gezin terug naar Nederland. Niet lang daarna gingen mijn ouders uit elkaar. Mijn jeugd was ingewikkeld en vaak moeilijk. “Mijn ouders gaven mij en mijn zusje nakomertjes  het gevoel dat we niet gewenst waren. Dat heeft diepe sporen nagelaten.”

Op school werd duidelijk dat mijn moeder mij mishandelde toen ben ik via een gerechtelijke uitspraak bij mijn vader gaan wonen .

Toen ik twaalf was, ging ik bij mijn vader wonen, terwijl mijn tweelingzus bij mijn moeder bleef. Omdat de afstand tot school te groot was, ging ik intern wonen bij het revalidatiecentrum. “Ik kon eigenlijk niet bij mijn vader wonen, hij woonde in Nieuwegein en de Mytylschool (een aangepaste school voor kinderen met een lichamelijke handicap, red.) in Arnhem was te ver weg. Het revalidatiecentrum bevond zich naast de school, toen ben ik daar drie jaar intern gaan wonen terwijl ik in de weekenden bij mijn vader verbleef.”

Terugkijkend heeft die periode mij ook iets kostbaars gegeven. “Daar heb ik mijn jeugd ingehaald. Voor het eerst voelde ik vrijheid. Ik was niet langer alleen dat stille, angstige meisje.”

Tweelingzus

Later sloeg het leven opnieuw hard toe. Mijn tweelingzus  Lydia overleed op zestienjarige leeftijd door zelfdoding (1988). “Dat gemis gaat nooit meer weg,” zeg ik. “Het hoeft ook niet. Het zit verweven in wie ik ben en in wat ik maak.”

In de jaren daarna verloor ik ook mijn moeder (1998) en mijn oudste broer (1999). “Op een gegeven moment dacht ik: iedereen gaat maar dood. Misschien ligt het aan mij.” Die gedachte leidde bij mij tot een eetstoornis.

In 2002 en 2007 werd ik opgenomen vanwege anorexia. Er volgden jaren met behandelingen en begeleid wonen. Uiteindelijk kwam ik in een rolstoel terecht. Toch ontstond er langzaam weer ruimte om vooruit te kijken. “Op een gegeven moment dacht ik: ik kan doodgaan, of ik kan leven. Zo simpel is het niet, maar het werd wel mijn uitgangspunt.”

Almelo

In 2005 verhuisde ik naar Almelo. Daar begon ik, na jaren van zorg en afhankelijkheid, voorzichtig met het maken van kunst. “Ik had een mening, ik was begaan met de wereld, maar ik kon dat nergens kwijt.”

Op mijn 41ste begon ik met het maken van digitale collages. Ik leerde mezelf werken met Photoshop. “Ik ben autodidact. Knippen, plakken, combineren – zo vond ik mijn eigen taal.”

In mijn werk komen thema’s terug als verlies, kwetsbaarheid, identiteit en ongelijkheid. “Ik verbeeld verdriet, maar ook vrolijkheid. Gemis, maar ook kracht. Dingen die ik vroeger niet kon uitspreken, kan ik nu laten zien.”

Mijn beelden lijken soms rustig of mooi, maar wie beter kijkt ontdekt vaak een diepere laag. “Mensen zien een vrouw in een rolstoel, of iemand met een moeilijke geschiedenis. Maar dat is niet het hele verhaal. Net zoals in mijn werk: wat je ziet is nooit het complete beeld.”

Ik wil daarmee laten zien hoe snel we geneigd zijn te oordelen. Ook persoonlijk maak ik daarin duidelijke keuzes. Na een zware ziekenhuisopname 2 jaar geleden, waarbij ik op de intensive care belandde, overleed mijn  vader (2024) op dat moment. Ons verhouding was al jaren slecht, wat erg verdietig voor mij was, ik kon dus niet bij het afscheid zijn en heb mijn vader ook niet meer gezien, dat weegt nog steeds zwaar en ik kan ook niet geloven dat hij is overleden.

Het gevoel om zelf richting te geven aan mijn leven werd daardoor alleen maar sterker.

“Ik ben wie ik ben”

Ik noem mezelf zowel ‘Floortje’ als ‘Floor’. “Ik wil niet met de meute meelopen. Ik ben wie ik ben.”

Die twee kanten komen samen in mijn kunst: persoonlijk, soms confronterend, maar ook hoopvol. Met ‘Het is niet wat het lijkt’ wil ik laten zien dat achter elk beeld en achter elk mens een verhaal schuilgaat dat dieper gaat dan de buitenkant.