Welkom op mijn website.
Mijn naam is Floortje van Loon en mijn levensverhaal is er één van verbeeldingskracht, doorzettingsvermogen en het vinden van een eigen weg, ondanks fysieke beperkingen. Bij mijn geboorte kreeg ik een zuurstoftekort, waardoor ik rechtszijdig verlamd raakte en te maken kreeg met spasticiteit. In de loop der jaren is dit verergert en inmiddels ben ik afhankelijk van een elektrische rolstoel. Wat voor velen vanzelfsprekend is, vraagt voor mij dagelijks aanpassing en geduld. Tegelijkertijd heeft juist die realiteit mij gevormd tot wie ik ben — en speelt die een stille maar wezenlijke rol in mijn werk.
Ongeveer veertien jaar geleden kwam ik via Instagram voor het eerst in aanraking met digitale fotocollages. Ik weet nog goed hoe sterk dat moment binnenkwam. De beelden die ik zag waren soms zo bijzonder, zo gelaagd en vervreemdend, dat er meteen iets in mij werd geraakt. Ik dacht: dit wil ik ook kunnen maken.
Maar tussen dat verlangen en het daadwerkelijk creëren zat eerst een flinke drempel. Om mijn ideeën vorm te geven, moest ik me verdiepen in Adobe Photoshop. Dat proces kostte tijd — veel tijd. In het begin voelde het alsof ik vooral bezig was met techniek, terwijl mijn hoofd al vol zat met beelden die eruit wilden. Toch zette ik door. Stap voor stap leerde ik het programma begrijpen, tot het moment kwam waarop de techniek me niet langer tegenhield, maar juist een verlengstuk werd van mijn verbeelding.
Vanaf dat punt begon het echt te maken. Ik ontwikkelde langzaam een eigen stijl, waarin kleur, contrast en gelaagdheid samenkomen. Mijn werk werd persoonlijker en herkenbaarder. Ik deelde mijn collages op Instagram en Facebook, en merkte dat ze steeds meer mensen bereikten. De reacties waren warm en oprecht; mensen noemden mijn werk boeiend, kleurrijk en intrigerend. Dat gaf me het vertrouwen om door te gaan en mijn eigen pad te volgen.
Een belangrijk keerpunt kwam vier jaar geleden, toen een bevriende kunstenaar mij vroeg om te exposeren in zijn atelier. Ik greep die kans met beide handen aan. Het was bijzonder om mijn digitale werk fysiek te zien, in een ruimte waar mensen er echt de tijd voor namen. Vanaf dat moment kwam alles in een stroomversnelling. Er volgden meerdere exposities in de regio, en mijn werk vond steeds vaker zijn weg naar een breder publiek.
In mijn collages werk ik vaak met thema’s en gelaagdheid. Wat op het eerste gezicht esthetisch of kleurrijk lijkt, draagt vaak een tweede laag in zich — een gevoel, een spanning of een verhaal dat zich niet direct prijsgeeft. Misschien komt dat ook voort uit mijn eigen levenservaring: het besef dat wat je aan de buitenkant ziet, nooit het hele verhaal vertelt.
Terugkijkend zie ik een ontwikkeling van verwondering naar beheersing, en van beperking naar expressie. Mijn fysieke situatie heeft mij niet tegengehouden om te creëren, maar heeft juist bijgedragen aan mijn blik op de wereld. Wat begon met een simpele gedachte ”dit wil ik ook kunnen ” is uitgegroeid tot een essentieel onderdeel van wie ik ben, als mens en als kunstenaar.
